| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Bootreisje naar Zweinstein; Eerstejaars leerlingen! | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 10 2010, 02:43 PM (760 Views) | |
| Aiden Parker | Nov 10 2010, 02:43 PM Post #1 |
![]()
|
'Een nieuw schooljaar is in zicht en ik mag gewoon de eerstejaars gaan begeleiden in de bootjes' Dacht Aiden bij zichzelf. Hij kreeg een kleine glimlach om zijn mond. "Hoe zouden de nieuwelingen zijn?" zei hij zachtjes terwijl hij aan zijn handschoenen zat te frommelen. Aiden was van uiterlijk best wel wat verandert. Zijn haar was langer en het was donker gekleurd. Hij zag er zelf ook ietsjes ouder uit en zijn beanie muts heeft hij geruild tegen een pot haargel. het enige wat nog hetzelfde aan hem is, is zijn innerlijk en de beroemde handschoenen van de Kruidenkunde leraar. Hij heeft ook nog therapie gevolgd om ervoor te zorgen dat hij voor die dingen, waar hij vorig jaar zo bang was, achter zich te laten. En het heeft ook nog geholpen ook! Blij zong hij zachtjes een liedje dat hij ooit in de dreuzel wereld hoorde. En het was tamelijk verslavend. 'Are you brave enough to let me see your peacock? Don't be a chicken boy, stop acting like a beeotch, I'ma peace out if you don't give me the pay off, Come on baby let me see, What you're hiding underneath' Snel liep hij richting het grote meer, aan de kant van het treinspoor, waar de kinderen uit zouden stappen en richting Zweinstein zouden varen. Het was al laat in de nacht en Aiden vroeg zich af hoe laat het precies was. In de verte hoorde hij de trein al aankomen en hoorde boven hem wat vliegende wezens kraaien, die weer richting het bos gingen. Weer kreeg hij een kleine glimlach om zijn mond en hoorde aan de andere kant van het spoor de koetsen aankomen. De koetsen voor de ouderejaars leerlingen die niet meer over het meer hoefden. Terwijl hij de bootjes zag dobberen in het water zag hij in zijn ooghoeken ook het felle licht van de trein waar de kleine koters inzaten. "Hoe klein zouden ze zijn?" Vroeg hij aan zichzelf terwijl hij aan gnomen dacht. Aiden zette een stapje achteruit voor de trein die inmiddels gearriveerd was en zijn deuren opengooide. "EERSTEJAARS HIERHEEN!" riep hij zo hard als hij kon terwijl hij de kinderen naar buiten zag komen. "Tis net alsof het van die kleine kevertjes zijn, die onder een steen leven en als ze dan ineens zonlicht zien omdat de steen weg word gehaald" Hij sperde zijn ogen open. "eerstejaars hier!" riep ie weer terwijl Aiden ineens een paar mini kinderen zag voor zijn neus. "Eerstejaars?" hij keek twijfelend naar de grote groep kinderen. "Oke! dan maar zo.. En ik zeg dit maar één keer." Begon hij. "Iedereen in een bootje stappen!Maar heb dit in je achterhoofd! Iedereen die overboord valt of iets anders doet waardoor je in het water valt.." Hij kuchte even. 'Word opgegeten door de reuzeninktvis' Dacht hij terwijl hij zijn ogen sloot. "Gaat maar lekker zwemmen naar het kasteel!" Hij keek over de groep met kinderen die nog steeds een groep heftig bewegende insecten nadeden. "En nu instappen!" Hij sloeg zijn haar uit zijn gezicht en liep richting de andere kant van de groep om te kijken of iedereen veilig in zou stappen. Edited by Aiden Parker, Nov 10 2010, 02:47 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 11 2010, 07:30 PM Post #2 |
![]()
|
Raven was een van de eersten die de trein verliet. Met open mond strompelde ze richting het meertje. De geur van het water kwam haar tegemoet. Het geluid van voeten op het houten platform liet haar een beetje denken aan het meest angstige leger ter wereld. Of het klonk als een groep verlegen leerlingen. Maar een angstig leger gaf haar een plezieriger gevoel van binnen. Ze voelde een frisse wind waaien terwijl ze probeerde voor zich uit te kijken. Het zwarte meer weerkaatste de lichtjes van de kaarsen en de maan. Hierdoor leek het alsof er nog veel meer bootjes ronddobberde. "EERSTEJAARS HIERHEEN!" Klonk een stem vanuit het donker. Raven gaf een licht gilletje. Ze had niet gezien dat er iemand op de boot stond waar ze min of meer naartoe schuifelde. Haar hart klopte in haar keel terwijl ze zich bedacht dat ze er niet meer onderuit kon komen om op deze boot te stappen. Nog trillerig van de schrik zette ze de eerste stap richting de rand. Het water klotste tegen het bootje aan. Raven probeerde zo elegant mogelijk haar been op te tillen, maar uiteraard faalde ze weer. ze zette haar voet net voorbij de rand van de binnenkant van de boot. En ja hoor. Ze zat al halverwege de lucht toen dat gebeurde. Ze kreeg dat gevoel weer wat ze altijd had als ze een traptrede miste. Dat vervelende "er zit een achtbaan in je buik" gevoel. Helaas gevolgd door het gevoel van een boot van hout. Met een luide smak raakte ze -en dan met name met een luide schreeuw- de boot. Het geluid was oorverdovend.. Ook was er het geluid van starende mensen. Nouja..Als staren geluid zou maken, zou ze nu doof zijn bedacht ze zich zo. Elegant Raven.. zei ze tegen zichzelf. Naar beneden kijkend verontschuldigde ze zich terwijl ze zichzelf en haar schaamte van de vloer van het bootje opraapte. Ze voelde dat ze rood was, terwijl ze zo voorzichtig mogelijk zichzelf naar de voorkant van het bootje begaf. Ze bedacht zich; Als dit pas het begin is.. wat staat me dan nog meer te wachten. PLONK! +3 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:04 PM.
|
![]() |
|
| Seth Matthews | Nov 11 2010, 07:42 PM Post #3 |
![]()
|
Seth struikelde de trein uit toen hij op zijn niet geheel goed gestrikte veter ging staan. Hij kreeg het voor elkaar om overeind te blijven en propte haastig zijn losse veter in zijn schoen. Hij keek om zich heen en zag leerlingen verschillende kanten op lopen. Hij wist niet goed waar hij heen moest en was bijna de menigte gaan volgen, toen een stem riep: ''EERSTEJAARS HIERHEEN!'' Seth draaide zich om en liep naar de stem toe. Er waren meer kinderen van zijn lengte die die kant op liepen, dus hij wist in ieder geval dat hij goed zat. Een voor een gingen de kinderen in een bootje zitten. Seth stapte in een nog leeg bootje. Hij was iets te fanatiek en het had niet veel gescheeld of hij had in het water gelegen. "Iedereen in een bootje stappen!Maar heb dit in je achterhoofd! Iedereen die overboord valt of iets anders doet waardoor je in het water valt..Word opgegeten door de reuzeninktvis''. Seth bleef even muisstil staan om er zeker van te zijn dat hij niet omviel. Op je eerste avond op Zweinstein opgegeten worden stond niet bepaald op zijn schema van dingen die hij moest doen hier op school. Hij ging nu rustig in het bootje zitten en schoof naar de voorkant zodat andere leerlingen bij hem in het bootje konden gaan zitten. +1 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:17 PM.
|
![]() |
|
| Aiden Parker | Nov 11 2010, 08:02 PM Post #4 |
![]()
|
'Plonk' klonk het vanuit een bootje en Aiden begon zachtjes te grinniken. "Je moet wel in het bootje stappen! Heb je niet geslapen in de trein dan?" Vroeg Aiden terwijl hij naar het meisje liep. "gaat het?" hij schudde zijn hoofd en hoorde weer wat slippen. Een andere eerstejaar, dit keer een jongen, stond ook in een bootje. Aiden dacht dat hij zijn evenwicht probeerde te behouden. Hij schudde zijn hoofd weer. "Okay! Als iedereen rustig in het bootje blijft zitten, vallen jullie er ook niet uit" Zei hij op logische wijze. "Maar jullie zijn nog maar eerstejaars, dus ik neem aan dat jullie toch nog niet echt naar mij luisteren.. Dus als jullie willen zwemmen!" hij sloot zijn ogen even. "Veel plezier tussen de wezens in het meer". Hij knikte tevreden. "Niets is zo leuk om eerstejaars bang te maken zodat ze het hele jaar goed gaan luisteren!" Snel stapte hij in het voorste bootje, dat als eerste aan land kwam. 'Wie zou de kinderen ophalen?' Dacht Aiden terwijl hij naar het balletje licht, aan de andere kant van het meer, keek. Dat balletje licht was eigenlijk het kasteel die zo erg verlicht was, dat je in de verte alleen maar een klein balletje licht zag. Aiden keek nog naar de rest van de kinderen. "Zijn er nog vrijwilligers voor de bootjes?" Riep hij over de andere bootjes. Met een snelle blik keek hij over de oudere kinderen die richting de koetsen gingen, op het veldje aan de bosrand. Zag hij daar nog wat eerstejaars? Nah, ze zouden vanzelf naar hem toekomen als ze toch aan wilden komen op Zweinstein. |
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Nov 11 2010, 08:19 PM Post #5 |
![]()
|
'EERSTEJAARS HIERHEEN!' klonk het. Celeste stapte net de trein uit toen ze dit hoorde. Het was nogal van een afstand te horen, namelijk. Ze maakte wat meer haast om bij de bootjes te komen. 'Eerstejaars hier!' klonk het weer. Pfuh, ze maakte al haast. En daar was ze dan, Celeste von Beackhaert, aangenaam. Jeugdtrauma krijg je er gratis bij. 'Oke! dan maar zo.. En ik zeg dit maar één keer. Iedereen in een bootje stappen! Maar heb dit in je achterhoofd! Iedereen die overboord valt of iets anders doet waardoor je in het water valt..' Celeste hoorde de rest niet, aangezien ze druk bezig was niét in het water te vallen. Ze gleed een klein stukje door en belande toen voor een bootje waar al één meisje in zat. Ze keek gauw even naar het meisje en stapte toen bij haar in het bootje. Te vroeg om voor te stellen, precies op tijd om te glimlachen, te laat om zich te excuseren dat ze bij haar in het bootje kwam zitten. 'Okay! Als iedereen rustig in het bootje blijft zitten, vallen jullie er ook niet uit. Maar jullie zijn nog maar eerstejaars, dus ik neem aan dat jullie toch nog niet echt naar mij luisteren.. Dus als jullie willen zwemmen! Veel plezier tussen de wezens in het meer.' Zwemmen.. Nee bedankt, iets te koud. Nu dan. Ze hield niet van zwemmen, water om te douchen of te drinken, oké. Maar om in te zwemmen.. Celeste rilde. Nooit had ze zwemmen leuk gevonden. Marc had haar graag meegenomen, maar dan bleef Celeste op de kant liggen met een boek, terwijl Marc baantjes aan het trekken was in hun eigen zwembad. +1 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:18 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 11 2010, 08:35 PM Post #6 |
![]()
|
"Je moet wel in het bootje stappen! Heb je niet geslapen in de trein dan?" hoorde ze. Met een rood hoofd keek ze omhoog. "gaat het?" vroeg de man die naar haar toe kwam lopen. "Jaa tuurlijk *heb me net niet zien vallen? Scarred for life! , ben een beetje lomp soms. *altijd.. dacht ze er achteraan.* Snel draaide ze haar hoofd om afleiding te zoeken, toen ze bij een ander bootje nog een jongen moeite zag hebben om in het bootje te bereiken. God zij dank. Er zijn er meer die wiens hersenen niet direct linken naar hun lichaam. Ze hoorde iemand in het bootje stappen. Toen ze omkeek zag ze een blond meisje in de boot stappen. Ze glimlachte vriendelijk. Raven knikte en glimlachte. Zou dit meisje haar ook zo lekker charmant die boot op hebben zien duiken of had ze geluk...? Ze maakte zich los van die gedachte en legde haar focus op het lichtpuntje in de verte. Haar letterlijke lichtpuntje in het duister. Precies wat ze nodig had. Na zo veel hard werk om ergens bij te horen in de dreuzelwereld. Zoals haar buurvrouw altijd zei; Een man kan lang op een berg staan voordat er een gebraden kalkoen in zijn mond vliegt. Als je iets wil moet je dr maar voor vechten. Hopelijk hoefde ze hier op school minder te bewijzen. |
![]() |
|
| Elisabeth McFaith | Nov 11 2010, 09:36 PM Post #7 |
![]() ![]()
|
Elisa stond vertwijfeld in haar coupé toen de trein langzaam vaart minderde, en ten slotte stopte. Haar gewaad had ze al veel eerder aangedaan, dus daar hoefde ze zich geen zorgen over te maken. Waar ze zich echter wel zorgen over maakte, was over haar hutkoffer en Hope. Ze stond van de een naar de ander te kijken, en dacht na. Haar hutkoffer kon ze laten staan had ze begrepen van Miranda, maar deze had haar ook verteld dat zij met een boot zou gaan. En een kat in een boot was niet erg.. Verstandig. Aan de andere kant, wist ze niet wat ze anders met Hope moest doen. Ze wilde haar liever alleen achterlaten met iemand die ze kon vertrouwen. En ze kende nu eenmaal weinig mensen.. Laat staan dat ze vreemden vertrouwden. De trein stroomde langzaam leeg, maar Elisa stond nog in haar coupe. "Hey zus, ben jij nog niet buiten?" hoorde ze opeens achter zich. Het was wel een hele bekende stem, dus draaide ze zich om. Christopher. "Chris!" zei ze paniekerig. "Ik weet niet wat ik met Hope moet doen! Ik durf haar niet in een boot te tillen, en ik wil haar ook niet achterlaten! Wat moet ik doen?" Christopher bekeek haar, en grijnsde toen. "Geef maar hier, ik laat haar wel naar je toe lopen straks." hij stak zijn handen uit, en Elisa overhandigde hem Hope. Ze keek nogmaals kort naar haar koffer, en pakte toen haar handbagage. Ze nam de hand aan van Christopher die haar de trein uit wilde helpen. "Je moet daarheen, Lisa" merkte Chris op, terwijl hij haar een duwtje in de goede richting gaf. "Ik zie je straks wel weer! Let goed op Hope!" zei Elisa, terwijl ze zich door de menigte heen begon te wringen. Veel mensen, heel veel mensen.. Een paar mensen duwden terug, maar de meesten gingen opzij. "Sorry!" riep ze zo nu en dan, als ze zich tussen een dichte massa door wrong. Na voor haar gevoel een eeuwigheid, kwam ze dan toch aan bij de bootjes. Ze hoorde iets over wezens in het meer, maar schonk hier geen aandacht aan. Snel liep ze naar voren. Ze keek eens rond, en zag toen een bootje met twee meisjes erin. Daar liep ze heen. "Mag ik hierbij zitten?" vroeg ze vriendelijk. Ze wachtte echter niet op antwoord, maar klom gewoon in de boot. Ze bleef glimlachen toen ze het comfortabel maakte voor zichzelf. "Blijven deze boten drijven? Zo zien ze er niet uit" sprak ze met een frons, terwijl ze de boot inspecteerde. WHoaa, die broer is verwarrend! +3 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:27 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 11 2010, 10:41 PM Post #8 |
![]()
|
Hier zat ze dan. Ze twijfelde een beetje of ze het meisje moest aanspreken, maar was een beetje bang dat ze weer té gewillig over zou komen. Iets in haar borrelde omhoog. Paniek? Blijdschap? Nee... dit was erger.. dit was.. sociaal gedrag. Vlak voor Raven haar mond wilde open trekken met de mooie openingszin; "Dusss het schijnt dat de aarde rond is?" Stapte er een meisje de boot in. "Mag ik hierbij zitten?" vroeg ze met een voet in de boot. Raven knikte, en glimlachte. Saved. Opgelucht haalde ze adem, terwijl ze zich goed vastgreep aan de zijkant van de boot. Overboord vallen was wel het laatste wat ze zou willen. Visvoer zijn stond vanochtend niet in haar horoscoop. Ze schudde alle dreuzelpraat uit haar hoofd en greep zich steviger vast. Haar nagels in het hout zettend, luisterde ze naar het geroezemoes van alle leerlingen. "Blijven deze boten drijven? Zo zien ze er niet uit" Zei het meisje dat als laatste in de boot was komen zitten fronsend. Raven grinnikte, terwijl ze het meisje aankeek. Ze dankte merlijn dat ze zwemles had gehad, voor ze zich aan de twee meiden voorstelde. "Ik zal me voorstellen... Ik ben Raven Moonstone, en hier helemaal niet goed in..." Doelend op zichzelf voorstellen. Ze grinnikte naar de twee meiden. "Wie weet worden we kamergenoten?" Zei ze glimlachend. Langzaam leunde ze naar achter om de indruk te geven dat ze zich op haar gemak voelde. Maar aan haar ongemakkelijke houding te zien zag ze eruit als een glas boterbier in de woestijn.. Het plaatje klopte nog niet. Wennen.. wennen... Ze hield het zichzelf voor terwijl ze het "cool" zitten opgaf. Ze hing een beetje aan de zijkant van het bootje, zich vasthoudend alsof het bootje elk moment door een looping kon gaan. +2 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:29 PM.
|
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Nov 13 2010, 04:17 PM Post #9 |
![]()
|
'Mag ik hierbij zitten?' Celeste keek op en zag een bekend hoofd het bootje in klimmen. 'Blijven deze boten drijven? Zo zien ze er niet uit.' zei Elisabeth. Celeste reageerde niet. Het leek haar logisch dat ze bleven drijven, anders mochten zij er niet inzitten. Toch? 'Ik zal me voorstellen... Ik ben Raven Moonstone, en hier helemaal niet goed in... Wie weet worden we kamergenoten?' Tussendoor grinnikte het meisje, Raven dus, nog even. Voorstelrondje! 'Mijn naam is Celeste von Beackhaert,' zei Celeste soepel. Arrogant toontje erbij, tadáá! De kloon van Amélie von Beackhaert is opgestaan. Celeste keek Elisabeth en Raven beide kort aan. Ze wist niet wat ze verder moest zeggen, dus zweeg ze maar. De anderen mochten nu wel wat zeggen, zij had gedaan wat moest. Toch kwam er een vraag in haar op voor haar 'bootgenoten'. 'In welke afdeling denken jullie te komen?' vroeg Celeste. De hele zin straalde arrogantie uit, alsof ze precies wist in welke afdeling zij kwam. Maar dat wist ze niet. Ze hoopte niet in Zwadderich, en voor Griffoendor was ze te bang. Zelf hóópte ze om in Ravenklauw te komen, net als Marc. Onopvallend balde Celeste haar vuisten. Marc had op haar moeten staan wachten, daar, in de Grote Zaal, klappend voor zijn jonge zusje. Misschien deelden ze wel samen hun afdelingstafel. De leerlingenkamer. Hij kon haar álles vertellen over de leraren en het huiswerk, maar haar ook helpen. En dat was nu allemaal te laat. Een traan liep onzichtbaar over haar wang, terwijl ze aan Marc dacht. Celeste staarde naar het lichtpuntje in de verte. Dat was haar hoop, haar kans om weg te komen. Ongeduldig keek Celeste om zich heen. Wanneer gingen ze nou eens eindelijk vertrekken? Ze begon het koud te krijgen, en als ze wat te doen kreeg, hield ze ook op met denken over verkeerde dingen. Celeste bracht haar pink naar haar ooghoek, om een nieuwe traan te verbergen. Ze ademde kalm in en uit, en toen ze zeker wist dat er niets opvallends te zien was aan haar gezicht, draaide ze zich om naar de andere meisjes. +2 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:31 PM.
|
![]() |
|
| Elisabeth McFaith | Nov 13 2010, 05:25 PM Post #10 |
![]() ![]()
|
Elisa glimlachte vriendelijk naar het meisje wat zich zojuist voorgesteld had. Raven Moonstone. Het andere meisje had ze al herkend als Celeste, degene die beledigd was omdat ze haar zusje riep. Kon zij er wat aan doen dat haar zusje ook Celeste heette? Nee dus. "Elisabeth McFaith" zei ze nog steeds glimlachend. Ze sprak vooral tegen Raven, want Celeste kende haar naam nog vermoedde ze. Of ze moest aan vergeetachtigheid lijden, iets waar Elisa geen last van had. Zij kon bij wijze van spreken nog vertellen wat ze vorige maand gegeten had bij haar ontbijt! Celeste vroeg in welke afdeling zij zouden komen. Ze klonk arrogant, maar hier schonk ze al geen antwoord meer aan. De twee keer dat ze haar nu gezien had, deed ze hetzelfde. "Ik vermoed Ravenklauw of Griffoendor. Al mijn familie heeft daarin gezeten. Jullie?" zei ze met een glimlach. Ze hoopte eigenlijk dat ze in Ravenklauw kwam, Griffoendor zou niet weten wat hen overkwam als Elisa binnen kwam vallen. Alles willen weten, check. Perfectionisme, check. Lak aan regels, check. Ze zou zelfs in Zwadderich kunnen komen, als je de eerste twee punten vergat. “Dat nooit!” dacht ze opstandig. Het werd weer even stil, en Elisa keek afwezig over het meer. Ze miste Hope nu al, dit zou wat worden voor het aankomende jaar.. Ze kon Hope moeilijk meeslepen naar alle lessen. Aan de andere kant.. Waarom niet? Ze kon haar natuurlijk altijd meenemen. Behalve als ze gingen vliegen, een kat op een bezem leek haar al even verstandig als een kat in een boot. Ze lachte zacht, en keerde zich toen haar de andere twee meisjes. "Hebben jullie huisdieren, of familieleden op Zweinstein?" vroeg ze beleefd, van de een naar de ander kijkend. Haar ogen schoten weer rond, op zoek naar gevaar. Klein minpuntje van haar opvoeding. Toen ze tot de conclusie kwam dat er niets van gevaar in haar buurt was, en anders zou ze wel gaan gillen, ontspande ze iets. Ze speelde met een van haar kettingen, een tik die ze wel vaker had als ze zenuwachtig was. En ze begon nu wel zenuwachtig te worden. Het was een van de dingen die ze gekregen had, een saffier aan een hanger. Ze vond vandaag dat ze deze wel om kon hebben, morgen weer een dag. In een van de afdelingen van dit kasteel, in een van de slaapzalen, aan een afdelingstafel, tussen onbekenden, tijdens een les.. Help. +2 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:33 PM.
|
![]() |
|
| Seth Matthews | Nov 13 2010, 05:37 PM Post #11 |
![]()
|
Seth zat in het bootje en keek naar de andere eerstejaars die de bootjes bestegen. Hij was in het achterste bootje gaan zitten, maar die was niet zo in trek als de anderen. Hij was in ieder geval zeer zeker niet van plan om in zijn eentje ten onder te gaan aan de Reuzen Inktvis of wat er dan ook in het water schuilde, dus klom hij onhandig weer uit het bootje. Hij rende langs de bootjes en stopte bij een boot waar een paar meisjes in zaten. Hier dan maar bij, dan kon hij misschien iemand mee het water in trekken als hij uit de boot viel, en zou de Inktvis niet voor hem kiezen als hij geluk had. Hij ving nog net op wat een meisje zei: ''Elisabeth McFaith. k vermoed Ravenklauw of Griffoendor. Al mijn familie heeft daarin gezeten. Jullie?'' Seth liep naar het bootje toe en keek naar de meisjes. ''Hoi! Ik kom denk ik maar hier zitten, als dat goed is, want ik wil niet in mijn eentje in een bootje. Ik ben Seth,'' zei hij, terwijl hij met een uitgestoken tong voor de concentratie het bootje in stapte en ging zitten. |
![]() |
|
| Maria Fargo | Nov 14 2010, 03:01 PM Post #12 |
![]()
|
Maria en Spin stonden aan de waterkant en observeerden de bootjes die aangemeerd lagen. Maria was blij dat ze eindelijk uit de trein was, ze was niet iemand om lang te zitten en niets te doen. Zeker met die twee onbekende jongens was ze maar wat graag uitgestapt. Op de frisse windvlaag die haar in het gezicht raakte rook ze het met magie gevulde meer en de herfstige boslucht. Ze had gehoord dat er een Reusachtige Inktvis leefde in het meer: fascinerend! Die zou ze graag eens willen zien. Eigenlijk waren alle bootjes al leeg, behalve eentje die al helemaal vol zat met zo te zien Seth en nog drie meisjes die Maria niet kende. 'Goed, dan ga ik maar in het bootje daarnaast zitten.' Ze liep naar het bootje waar voorop een grote lantaarn stond die de boot goed verlichtte. Ze zette haar linkervoet op het bootje, verplaatste haar gewicht op die voet en stapte met haar rechtervoet op het hout, wat een beetje begon te schommelen onder haar gewicht. Ze nam plaats aan de kant van de lantaarn waar Spin, na soepeltjes ook op de boot te zijn gesprongen, naast haar kwam zitten. In de verte zag Maria het lichtpuntje wat wel het kasteel moest zijn. Opeens kreeg ze een steek van gemis; wat had haar zusje dit ook graag gezien! Nelly had altijd al een fascinatie voor kastelen en prinsen en prinsessen gehad, dus een echt groot kasteel zou ze geweldig hebben gevonden! 'Ik moet meteen maar beginnen met een brief als ik vanavond in bed lig,' dacht Maria. Spin sprong op haar schoot duwde zijn kopje onder haar hand, Maria begon hem afwezig te aaien. 'Maar goed, nu weer vrolijk, ik ga toveren leren, nota bene!' dachte ze, en schudde haar hoofd even om de vervelende gedachten uit te bannen. Ze stak haar hand in het water, wat erg koud was, en spatte dikke druppels op Spin's kop, die met een verschrikte miauw! naar de andere kant van de boot sprong. Maria lachte en trok de zwart met witte kat weer op haar schoot, waar hij een beetje nors voor zich uit ging zitten kijken. 'Waar zouden de andere eerstejaars blijven?' dacht Maria. +2 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:34 PM.
|
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Nov 14 2010, 08:41 PM Post #13 |
![]()
|
Celeste keek even het bootje rond, en zag dat Elisabeth net iets wilde gaan zeggen. 'Hebben jullie huisdieren, of familieleden op Zweinstein?' vroeg Elisabeth. Celeste keek geschrokken op. Haar hart begon te bonken. Ze deed haar droge mond op voor een antwoord. 'Ik heb-..' Celeste keek even naar het water. 'Had... een broer op Zweinstein.' zei ze verdrietig en enkele seconden boog ze haar hoofd. Gelukkig kwam er toen de afleiding in de vorm van een hyperactief jongetje. ('Hoi! Ik kom denk ik maar hier zitten, als dat goed is, want ik wil niet in mijn eentje in een bootje. Ik ben Seth.') Celeste keek afwezig naar de jongen die het bootje in stapte. Ze was zijn naam alweer vergeten. Die zou ze vast wel eens leren, ze zaten toch in hetzelfde jaar, dezelfde klassen, en misschien wel de zelfde afdeling..? Ook een ander meisje naderde, maar stapte in een ander bootje. Ze had een kat bij zich. Celeste merkte het niet: ze had een probleem. Hoe ging ze dít nou weer uitleggen? Jaa, ik had een broer, maar hij is dood, jippie! Of heel tragisch in huilen uitbarsten? No way. Dat nóóit. Maar goed, het was eruit, dus ze kon er niets meer aan doen. Wat een timing had Elisabeth. Celeste was net van plan het onderwerp 'broers, auto's, dood' te laten, werd ze er zó weer aan herinnerd. Langzaam ging Celeste rechtop zitten en dacht aan de andere mensen in het bootje. Elisabeth had sowieso twee zusjes, een kleine van wie ze de naam niet wist, en hoe toevallig (ha. ha. ha.) een ander zusje dat ook Celeste heette. 'En jullie?' vroeg Celeste. Haar schorre stem verraadde dat ze zich niet gelukkig voelde bij het onderwerp. 'Of jullie nog iets of iemand hebben op Zweinstein,' verduidelijkte ze, om maar van het onderwerp dode broers af te dwalen. 'Of thuis, anders.' Ze keek vlug even Elisabeth aan en hoopte dat zij over haar zusjes zou gaan vertellen. Of anders.. Raven? Of die jongen. Of, dat kon natuurlijk ook nog, dat ze gingen vertrekken! Vertrekken richting Zweinstein leek perfect. Iedereen hield natuurlijk dan zijn mond, zodat niemand over haar verspreking ging praten. Perfect, perfect, perfect. Ongeduldig keek ze om zich heen, op zoek naar de leraar die hen had aangesproken over de reuzeinktvis. Ze hoopte op het teken van vertrekken. Dat kwam toch wel? +2 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 03:40 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 15 2010, 01:57 PM Post #14 |
![]()
|
Raven luisterde aandachtig naar de twee meiden. "Hebben jullie huisdieren, of familieleden op Zweinstein?" Raven wilde antwoorden, maar het andere meisje Celeste was haar voor. Ze liet de boot los, en luisterde naar het meisje dat duidelijk overmand werd door emoties. 'Had... een broer op Zweinstein.' zei ze. Raven wilde reageren, maar er stapte iemand in het bootje. Het bootje wiebelde hierdoor nogal. Met een luide gil greep Raven weer het hout vast, en zette haar nagels er stevig in. 'Hoi! Ik kom denk ik maar hier zitten, als dat goed is, want ik wil niet in mijn eentje in een bootje. Ik ben Seth.' Zei de jongen. "ikbenRaven' zei ze met haar kaken op elkaar geklemd. Ze pauzeerde even tot het bootje weer rustig in het water lag voor ze verder ging,.. "Ik heb het niet zo op bootje" Zei ze lachend als een magiër met kiespijn.. Ze sloot haar ogen en hield zich maar stevig vast. Hopend dat ze weer snel uit het bootje bevrijdt zou worden keek ze de andere meiden eens aan. "Ik heb overigens geen familie hier rondlopen.. Huisdier wel.. schmoo mn kat..." ZE gilde weer doordat de boot wiebelde.. |
![]() |
|
| Jonathan James | Nov 15 2010, 07:55 PM Post #15 |
![]()
|
Jonathan keek kort in het rond voor hij van de trein stapte, het was even handig om een overzicht te krijgen voor hij zich tussen de menigte begaf. De stem die de eerstejaars riep leek amper boven het geluid van al de andere, brullende kinderen uit te stijgen. Hij liep rustig naar één van de bootjes toen hij iets over een reuze inktvis opving. Met een curieuze blik keek hij in het water en begon hij al te dromen over te gaan zwemmen, om te zien hoe de verantwoordelijke personen hier zouden reageren. Hij schudde z'n hoofd zachtjes en grinnikte, nee hij ging niet de eerste dag al in de problemen komen. Jonathan stapte in een bootje met een aantal meisjes en een jongen die hij zichzelf nog net hoorde voorstellen als Seth. "Hallo.", zei hij kalmpjes terwijl hij voorzichtig in de boot stapte en zich neerzette. Hij had geen behoefte aan meteen al een gesprek over iemands levensverhaal en zou zich dan ook maar stil houden tot ze aankwamen. Verder zou hij ook graag iemand zien worden verorberd door een gigantische onderwater octopus, maar die gedachte leek vergezocht. Edited by Jonathan James, Nov 15 2010, 07:55 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2










8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners